Η Ειρήνη Μαλέση συγκλόνισε το πανελλήνιο όταν, ενώ συμμετείχε εθελοντικά στην προσπάθεια κατάσβεσης της φωτιάς στη Βαρυμπόμπη, το σπίτι που μεγάλωσε παραδόθηκε στις φλόγες. Η ίδια τράβηξε βίντεο της καταστροφής για να θυμάται πάντα αυτές τις στιγμές.

Την ίδια στιγμή εξομολογείται πόσο σκληρό είναι να χάνει κανείς μεταξύ άλλων τις φωτογραφίες από τα παιδικά του χρόνια και περιγράφει τις δύσκολες συνθήκες που η ίδια και η ομάδα της ΔΑΚ- Όμιλος Φίλων του Δάσους, έζησαν στην προσπάθειά τους να τιθασεύσουν τη φωτιά.

Μιλώντας στο Newsbeast, η Ειρήνη Μαλέση μίλησε ακόμα για την παρουσία πυροσβεστικών δυνάμεων στην περιοχή, που όπως είπε δεν ήταν επαρκής ενώ σχολίασε την μεγάλη δύναμη αστυνομικών που όπως ανέφερε χρησιμοποίησαν βία για να διώξουν κατοίκους που ήθελαν να μείνουν για να προστατεύσουν τις περιουσίες τους.

«Είμαι 24 χρονών και μένω στην Βαρυμπόμπη εδώ και 14 χρόνια. Έγινα μέλος του ΔΑΚ-Όμιλος Φίλων του Δάσους πριν από 3 χρόνια. Η βάση μας είναι στο Κατσιμίδι και δρούμε σε Βαρυμπόμπη, Πάρνηθα, Κατσιμίδι, Δροσοπηγή, Κρυονέρι και Ιπποκράτειο Πολιτεία.

Είμαι μάχιμη, στην κατάσβεση, στην πρώτη γραμμή. Πέρασα την εκπαίδευση και πήρα το πιστοποιητικό από την Πυροσβεστική πριν από 2 χρόνια. Το όνειρο μου ήταν να γίνω Πυροσβέστης. Τελικά ασχολήθηκα με το μίνι μάρκετ που διατηρεί η οικογένεια μου στη Βαρυμπόμπη και αποφάσισα ότι το όνειρο μου θα το κάνω μέσα από τον εθελοντισμό.

Βρέθηκα στη μάχη από την πρώτη στιγμή

Στη φωτιά που ξέσπασε την περασμένη Τρίτη στη Βαρυμπόμπη βρέθηκα στη μάχη από την πρώτη στιγμή στη 13.00 το μεσημέρι. Με δύο οχήματα του ομίλου βρεθήκαμε απέναντι από το Τατόϊ Club όπου έκαιγε μια πρώτη μεγάλη εστία. Μετά ήρθε και άλλο ένα όχημα και το δωδεκάτονο που διαθέτουμε για νερό.

Πρώτη φορά βρέθηκα αντιμέτωπη με τις φλόγες, πρόσωπο με πρόσωπο. Πρώτη φορά βρέθηκα μέσα στην καρδιά της φωτιάς. Πρώτη μέρα που βρέθηκα στη μάχη κάηκε και το πατρικό μου σπίτι. Ήταν από τα πρώτα σπίτια που κάηκαν. Είχα ενημερώσει τον πατέρα μου και την αδελφή μου να το εγκαταλείψουν πριν ακόμα φτάσει το sms για εκκένωση γιατί έβλεπα τι γινόταν. Πήραν γρήγορα το σκυλί μας τη Lucy και έφυγαν. Η μαμά μου ήταν στο μαγαζί και έφυγε και αυτή.

«Ο μπαμπάς μου δεν έχει μία φωτογραφία από εμένα και την αδελφή μου όταν ήμαστε μικρές»

Γύρω στις 17.00 με 18.00 το είδα να φλέγεται. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το είδα. Για λίγο, έπεσα κάτω στο έδαφος και έκλαιγα. Λύγισα. Σκεφτόμουν: «καταστρέφεται το σπίτι μου, τα όνειρά μου, οι αναμνήσεις μου, δεν θα έχω κάτι να θυμάμαι, δεν μπορώ να πάρω ένα προσωπικό αντικείμενο, μια φωτογραφία.

Ο μπαμπάς μου λέει ότι δεν έχει μια φωτογραφία από εμένα και την αδελφή μου όταν ήμασταν μικρές. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα.

Δεν κάθισα όμως στο σημείο. Μέσα σε λίγα λεπτά κατάλαβα ότι ήταν χαμένη υπόθεση, ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Και να καθόμουν εκεί δεν θα άλλαζα κάτι. Αποφασίσαμε με την ομάδα να προχωρήσουμε και να σώσουμε άλλα σπίτια. Το σπίτι όμως δεν έφευγε από το μυαλό μου στιγμή.

Προσπαθούσα να το βάλω στην άκρη του μυαλού μου και όσο κάναμε κατασβέσεις για να σώσουμε ο, τι μπορούσαμε όντως έμενε για λίγο στην άκρη. Την ίδια μέρα, την πρώτη μέρα της φωτιάς, στο παρά ένα σώσαμε και το μίνι μάρκετ που έχει η οικογένειά μου στην πλατεία αλλά και τα διπλανά του κτίρια.

Αργά το βράδυ ξαναπέρασα από το σπίτι μου και τότε τράβηξα το video.

Γιατί τράβηξε το video

Τράβηξα το video και το ανέβασα στο facebook για να δείξω σε όσους περνούσαν το ίδιο με εμένα ότι είμαστε και άλλοι στην ίδια κατάσταση, ότι πολλοί ζούμε το ίδιο δράμα. Είναι ανακουφιστικό να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος.

Επίσης, τράβηξα το video γιατί δεν ήθελα να το ξεχάσω ότι το έζησα από κοντά. Από τη μια ήθελα να το ξεχάσω, από την άλλη όχι. Ήθελα μέσα από αυτό το video να θυμάμαι τι πέρασα, τι ζούσα εκείνες τις ημέρες.

Ο εφιάλτης της αναζωπύρωσης στη Βαρυμπόμπη και η αστυνομική αυθαιρεσία

«Φύγαμε από εκεί και συνέχιζα να σβήνω φωτιές καθ’ όλη τη διάρκεια του βραδιού, μέχρι την επόμενη το πρωί. Δεν κοιμήθηκα καθόλου. Τη δεύτερη μέρα κοιμήθηκα για 2 ώρες στις εγκαταστάσεις του Ομίλου και ξαναβγήκα στις φωτιές. Έσβηνα μέχρι την Παρασκευή το πρωί.

Στη δεύτερη μεγάλη αναζωπύρωση την Πέμπτη, αναγκαστήκαμε να εκκενώσουμε το κτίριο του Ομίλου, το οποίο απειλούνταν για άλλη μια φορά. Σκέφτηκα: ‘πάλι από την αρχή;’ Συμμετείχαμε για λίγο στην κατάσβεση και μετά πήγα στο σπίτι ενός φίλου μας στην περιοχή για να ξεκουραστούμε. Η φωτιά έφτασε κάποια στιγμή στην πλάτη του σπιτιού. Εκκενώσαμε και αυτό το σπίτι. Κάηκε και αυτό ολοσχερώς σαν το δικό μου.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όλες αυτές τις ημέρες της κατάσβεσης, πολλές ώρες ήμασταν μόνοι μας οι εθελοντές μας στο μέτωπο. Δεν βλέπαμε Πυροσβεστική γύρω μας πουθενά. Δεν φταίνε βέβαια οι άνθρωποι αν δεν επαρκούν. Εντολές εκτελούν.

Μόνο αστυνομικούς ,και μάλιστα πολλούς, βλέπαμε στη Βαρυμπόμπη. Σε κάποιες περιπτώσεις προσπάθησαν με τη βία να βγάλουν κόσμο από το σπίτι του, κόσμο που ήθελε να μείνει πίσω και να υπερασπιστεί την περιουσία του. Φίλοι μου έφαγαν ξύλο από αστυνομικούς γιατί δεν ήθελαν να φύγουν».

Τώρα γύρω βλέπεις μόνο μαυρίλα

«Τώρα, μένουμε σε κάτι φίλους μας στο απέναντι ακριβώς σπίτι, οι οποίοι μας φιλοξενούν μέχρι να μπούμε ξανά σε μια σειρά. Το σπίτι μας θα το ξαναφτιάξουμε από την αρχή, από το μηδέν. Θα μπουν μπουλντόζες θα ρίξουν ο, τι έμεινε και θα το πιάσουμε από την αρχή σιγά σιγά. Ήρθαμε στην Βαρυμπόμπη όταν εγώ ήμουν 10 χρονών. Ήταν το όνειρο των γονιών μου να έρθουμε σε αυτή την περιοχή και να ζήσουμε μέσα στο δάσος.

Τώρα στη Βαρυμπόμπη τριγύρω βλέπεις μόνο μαυρίλα, ένα μεγάλο κομμάτι της περιοχής ‘έσβησε’. Είναι σα να ζούμε σε ένα γκρίζο χωριό. Εύχομαι πραγματικά να πρασινίσει γρήγορα. Η ζωή κάπως ξαναξεκινάει από αυτή την εβδομάδα- εγώ από σήμερα δουλεύω στο μίνι μάρκετ. Και ευτυχώς, στο κινητό μου και στο facebook μου διατηρώ μερικές οικογενειακές φωτογραφίες από την προηγούμενη δεκαετία.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο

Πηγή: in.gr